Post Description

Mijn aandacht voor dit album werd getrokken door de titel. Ik kende de naam Joe Hill al jaren van een song van Joan Baez. Ze verhaalt daarin over een zeer gedreven vakbondsman in Amerika, reeds lang dood. “I dreamed I saw Joe Hill last night, alive as you and me. Says I, But Joe, you're ten years dead. I never died, says he” (1938, Alfred Hayes) 

Hij werd op 19 november 1915 geëxecuteerd in Utah, beschuldigd van moord. De ware reden was echter dat ze toen nog niet zoveel ophadden met vakbonden. Hij werd een legende. Talloze andere artiesten hebben dit nummer gespeeld, maar Joan Baez is me bijgebleven.

Pfff, wat een inleiding.

Wat veel mensen misschien niet weten is dat Joe Hill zelf ook muziek schreef en maakte. Natuurlijk allemaal ingegeven door sociale misstanden en onrecht. Het is de eerste keer dat er een uitgebreide, moderne opname is gemaakt van zijn muziek.
De wijze waarop McCutcheon het brengt doet denken aan Pete Seeger en de reden dat hij het nu, als zijn 37e album maakt, verwoord hij zelf op de volgende wijze: “And here we are, a century later, in the throes of yet another anti-immigrant surge. Workers’ rights have eroded. Wages have stagnated. The gap between the wealthy and the rest yawns even more widely.” 

Meer dan honderd jaar geleden geschreven en nog steeds actueel. Het is in meerde opzichten een belangrijk album.

Tracklist:
1. Casey Jones
2. It’s a Long Way Down to the Soup Line
3. The Tramp
4. Joe Hill’s Last Will
5. Mr. Block
6. What We Want
7. The Preacher & the Slave
8. Overalls & Snuff/The Connaughtman’s Rambles
9. The Wooden Shoe/Ta Ra Ra Boom De Ay
10. The Rebel Girl
11. Stung Right
12. Where the Fraser River Flows
13. There Is Power in a Union

Staat er compleet op, 20% pars meegepost.

Met dank aan Motormuijs.